وقتی افسانه به واقعیت تبدیل می شود، ایستادگی 13 ساله پارتیکان

داستانِ «شیرین سلامت پارتیکان» را نمی‌توان تنها در قالبِ ارقامِ فروش یا خطوطِ تولیدِ مدرن خلاصه کرد؛ این روایت، تاریخچه‌ی تلاش برای شکستنِ دیوارِ بلندِ وابستگی به تکنولوژی‌های بیگانه است. در سال ۱۳۹۰، زمانی که صنعتِ مواد غذایی ایران در مواجهه با نیاز به جایگزین‌های سلامت‌محور، کاملاً در چنگالِ انحصارهای وارداتی و نوساناتِ ارزیِ محصولاتِ اروپایی (به‌ویژه آلمان) گرفتار بود، پارتیکان با یک چشم‌اندازِ جسورانه پا به عرصه گذاشت: «بومی‌سازیِ دانشِ تولیدِ قندهای الکلی».

آن روزها، تولیدِ محصولاتی نظیر «ایزومالت» در ایران، چیزی فراتر از یک «غیرممکنِ اقتصادی» به نظر می‌رسید. اما پارتیکان، با تکیه بر سرمایه‌گذاریِ هدفمند در تحقیق و توسعه (R&D) و گذشت از مسیرهای دشوارِ دانش‌بنیان، نه تنها توانست تکنولوژیِ پیچیده‌ی تولید این ماده را در خاک ایران مستقر کند، بلکه توانست از یک «مصرف‌کننده» به یک «پیشرو» در حوزه‌ی محصولاتِ فراسودمند (Functional Foods) تبدیل شود.

امروز، وقتی از بومی‌سازیِ ایزومالت و کاهشِ چشمگیرِ هزینه‌های تولید صحبت می‌کنیم، در واقع در حال مرورِ گذار از دورانِ «وابستگیِ ناخواسته» به دورانِ «استقلالِ تکنولوژیک» هستیم؛ مسیری که پارتیکان با عبور از سدهایِ بروکراسی و چالش‌هایِ فنی، راه را برای ورودِ ایران به جمعِ معدود کشورهای تولیدکننده قندهای نسل جدید هموار کرده است.

نشست خبری شرکت «شیرین سلامت پارتیکان» در مجتمع مطبوعاتی اصفهان، پرده از این پیروزی استراتژیک برداشت؛ بومی‌سازی تکنولوژی ساخت «ایزومالت». این رویداد، نه فقط نمایش توانمندی یک واحد تولیدی، بلکه بیانیه‌ای علیه «اقتصادِ مبتنی بر قندهای مضر» بود.

از افسانه‌ی «نمی‌توانیم» تا واقعیتِ بومی‌سازی تکنولوژی//پارتیکان؛ سلامت ایرانیان را بیمه می کند

عبور از سدِ انحصار ارزی

محمد سرشوقی، مدیرعامل پارتیکان، با تشریح مسیر پرفرازونشیب ۱۳ ساله از ۱۳۹۰ تاکنون، اعلام کرد که این مجموعه موفق شده قیمت تمام‌شده‌ی ایزومالت را از ۲.۶ میلیون تومان (در زمان واردات از آلمان) به ۸۰۰ هزار تومان کاهش دهد. این کاهشِ بیش از ۶۰ درصدی، عملاً سدِ ورودِ این ماده حیاتی به صنایع غذایی کشور را شکسته است. سرشوقی تصریح کرد: «تولید داخل، نه شعار، که ابزارِ قدرتِ خریدِ مصرف‌کننده است.»

پاسخ علمی به «ابهاماتِ تغذیه‌ای»

در بخش فنی نشست، دکتر نرگس نادیان، قائم‌مقام مدیرعامل، با نقدِ شایعاتِ بی‌اساس پیرامون ایزومالت، تأکید کرد: «ایزومالت یک قند الکلی برگرفته از چغندرقند است، نه یک ماده مصنوعی مضر. اینکه برخی آن را با چربی یا سرطان‌زا بودن پیوند می‌زنند، فاقد هرگونه مبنای علمی است.» به گفته نادیان، این محصول با دریافت تمامی تأییدیه‌های سازمان غذا و دارو، ایمن‌ترین جایگزین برای کاهش کالری دریافتی بدن است.

اما چالش پارتیکان فراتر از تولید است؛ نادیان معتقد است «ناآگاهیِ عمومی»، بزرگترین مانعِ بازار است: «فروشگاه‌ها به دلیل عدم شناختِ مشتری، از عرضه محصول رژیمی امتناع می‌کنند. ما به دنبال بازتعریفِ ایزومالت از یک «کالای لوکس» به یک «جایگزین ضروری برای پیشگیری» با همکاری انجمن‌های تخصصی دیابت هستیم.»

مطالبه‌گری؛ پایانِ یارانه‌های معکوس

علی سرشوقی، رئیس هیئت‌مدیره، در اظهاراتی صریح، توپ را در زمین سیاست‌گذاران انداخت. او با طرح یک گزاره اقتصادیِ کلیدی گفت: «چرا دولت یارانه‌های کلان را به شکرِ صنعتی اختصاص می‌دهد که خود عاملِ بحرانِ دیابت است؟»

او پیشنهاد داد که این یارانه‌ها به صورت هوشمند به سمت تولیدکنندگانِ محصولاتِ سلامت‌محور (Functional Foods) تغییر جهت یابد. از دیدگاه او، این نه یک کمک بلاعوض، بلکه یک «سرمایه‌گذاری برای پیش‌خریدِ سلامت نسل آینده» است. او تأکید کرد: «اگر ۱۰ درصد مصرف شکر در کشور کاهش یابد، اثرات مثبت آن بر کاهش بار مالی نظام سلامت، حیرت‌انگیز خواهد بود.»

چشم‌انداز؛ به سوی خودکفایی در قندهای فراسودمند

نشست با یک پیامِ روشن به پایان رسید: پارتیکان اکنون آماده است تا با دریافت حمایت‌های ساختاری، فاز دوم عملیات خود را برای بومی‌سازی سایر قندهای الکلی نظیر «زایلیتول» و «اریتریتول» آغاز کند.

آنچه در اصفهان رخ داد، صرفاً افتتاح یک خط تولید نبود؛ بلکه یک «پارادایم‌شیفت» در امنیت غذایی است. پارتیکان ثابت کرد که دانشِ ایرانی، توانِ شکستنِ انحصارهای جهانی را دارد، اما در این مسیر، راهروهای اداری و تخصیصِ غیربهینه‌ی یارانه‌ها، همچنان بزرگترین سدِ راهِ توسعه هستند. سوال اینجاست: آیا دستگاه سیاست‌گذار، برای تغییرِ «سیاستِ قندی» کشور آماده است؟

لینک کوتاه مطلب: https://parsianemrooz.ir/?p=5491&preview=true