ذوبآهن اصفهان فقط يک کارخانه نيست؛ بخشي از حافظه صنعتي ايران است، نماد روزهايي که کشور با اتکا به اراده ملي، زيرساختي ساخت که هنوز ستون فقرات بسياري از پروژههاي عمراني و ريلي بر آن تکيه دارد. امروز اما اين سرمايه راهبردي، در ميانهي فشارهاي اقتصادي، محدوديتهاي تأمين مواد اوليه و موجي از هياهوي رسانهاي و منافع وارداتمحور، بيش از هر زمان ديگري به حمايت هوشمندانه نياز دارد. ريل ملي که زماني دستنيافتني به نظر ميرسيد، با همت مهندسان و کارگران ايراني در ذوبآهن به واقعيت تبديل شد؛ دستاوردي که تنها يک محصول صنعتي نيست، بلکه نشانهاي روشن از امکان خودکفايي در يکي از حساسترين حوزههاي زيرساختي کشور است. با اين حال، هر گاه توليد ملي به نقطه اثرگذاري ميرسد، صداهايي بلند ميشوند که نه از سر نقد سازنده، بلکه براي تضعيف و بياعتبارسازي آن برميخيزند. در چنين شرايطي، تمايز ميان دلسوزي و تخريب، و ميان مطالبهگري و هوچيگري، ضرورتي ملي است.