در قاموس تاریخ پرفراز و نشیب امّت، مقاطعی رخ می‌نماید که در آن، عظمت روح انسانی در وداع جاودانه‌اش با سرای فانی به اوج می‌رسد. شهادت آیت‌الله خامنه‌ای، که خود تندیس صبر و تجسّم مجاهدت در مکتب امام خمینی (س) بود، یکی از همین لحظات سترگ است. سراسر عمر پربرکت ایشان، وقف راه دین، صیانت از قرآن و تحقق آرمان‌های بلند اسلامی بود و این حیات طیبه، در نهایت با زیباترین سِمَت—یعنی شهادت—به کمال رسید.

این ضایعه‌ی جانکاه، گرچه زخم عمیقی بر دل‌های مؤمنان نهاد، اما با نوری متعالی تسلی می‌یابد که از کلام ربوبی تابیده است: «عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» (آل عمران/۱۶۹). این آیه، مژده‌ی حیات ازلی و رزق نامتناهی شهیدان در ساحت قدس الهی است. شهادت، پایان مسیر مادی نیست؛ بلکه تولدی است به حیاتی حقیقی و رزقی آسمانی که از هر محاسبه‌ی زمینی فراتر است.

شهید خامنه‌ای، نه تنها در دنیا به برکت رهبری و خدمت، روزی مادی کسب کردند، بلکه با نثار خون خود، رزق معنوی و سعادت ابدی را نزد حضرت دوست ضمانت نمودند. او با این وداع، اثبات کرد که والاترین روزی، همانا مقام قرب و رضایت مطلق الهی است که تنها از سنگر جهاد و فداکاری به دست می‌آید. این مفهوم، فراتر از محاسبات عرفی است؛ در منظومه‌ی توحیدی، رزق اصیل، تابعی است از عمق قرب به حق؛ و آنگاه که حجاب تعلقات دنیوی به صفر میل کند، رزق الهی به بی‌نهایت میل می‌کند.

از منظر اهل سلوک، شهادت برای زاهدان حقیقی، پاسداری از مکتبی است که برای آن زیسته‌اند و وظیفه‌ای است که باید ادا شود. شهادت، نقطه‌ی خاتمه نیست؛ بلکه آغاز راهی است که هر سالک صادق باید با اقتدا به این مقام متعالی، آن را تداوم بخشد تا در کنار ربّ خویش، به رزق طاهر و جاودان نائل آید. یادش مستدام و راهش پر رهرو باد.