تأکید مدیرعامل ذوب آهن اصفهان بر به‌کارگیری مهارت‌های منابع انسانی و انسجام داخلی، صرفاً یک شعار نبود، بلکه به محوری برای موفقیت‌های فنی تبدیل شد. این استراتژی اکنون در واحد مهندسی نورد متجلی شده است؛ جایی که متخصصان ایرانی موفق شدند دو مقطع استراتژیک را از انحصار واردات خارج کنند.

احیای قلب تپنده فولاد ایران با تکیه بر دانش بومی

ریل TH40: شریان حیاتی معادن عمیق

مهم‌ترین دستاورد این دوره، تولید ریل معدنی TH40 است. این محصول فراتر از یک قطعه فولادی ساده، یک شاه‌مهره ایمنی در بخش معدن محسوب می‌شود.

اهمیت استراتژیک: ریل TH40 محصولی تخصصی است که در معادن عمیق، به‌ویژه زغال‌سنگ، با عمق بیش از ۵۵۰ متر برای تأمین پایداری و ایمنی مسیرهای حمل مواد استفاده می‌شود. تا پیش از این، تأمین این ریل به‌طور کامل وابسته به واردات بود. تولید داخلی این محصول مطابق با استاندارد بین‌المللی DIN 21530، نه تنها زنجیره تأمین مواد اولیه صنایع فولادی کشور، به‌ویژه در روش کوره بلند (کک‌شو)، را در برابر فشارهای بین‌المللی ایمن می‌سازد، بلکه یک گام حیاتی در راستای خودکفایی استراتژیک در دل تحریم‌ها برمی‌دارد.

ناودانی بال شیب‌دار نمره ۳۰: مهندس سازه‌های سنگین

در کنار ریل معدنی، تولید ناودانی بال شیب‌دار نمره ۳۰ نیز توسط این شرکت برای اولین بار در کشور، وزن جدیدی به توان مهندسی داخلی بخشید.

مرتضی شیرین‌پرور، مدیر مهندسی نورد ذوب آهن اصفهان، اشاره کرده است که این ناودانی، سنگین‌ترین مقطع ناودانی ساختمانی است که تاکنون در ایران تولید شده است. این محصول که پیش از این کاملاً وارداتی بود، اکنون با دانش فنی داخلی، بازار پروژه‌های زیربنایی و توسعه‌ای کشور را تقویت می‌کند. مزیت این دستاورد، باز شدن مسیر برای تولید سایر ناودانی‌های میانی (مانند نمره‌های ۲۲ تا ۲۸) است که کاربرد گسترده‌ای در ساخت سازه‌های عظیم، اسکلت ساختمان‌های بلندمرتبه، کشتی‌سازی، شاسی خودروهای سنگین و ماشین‌آلات کشاورزی دارند.

پایان وابستگی و آغاز دوران اوج مجدد

تولید این دو محصول به شکلی قاطع نشان می‌دهد که شرکت از مرحله چالش خارج شده و به سمت توسعه سبد محصولات با ارزش افزوده حرکت کرده است. تمرکز مدیریت بر «احیای روحیه کارشناسی و کارگری» و استفاده مؤثر از دانش موجود، منجر به بومی‌سازی دانش فنی پیچیده شده است.

در حال حاضر، ذوب آهن اصفهان با تکمیل سبد محصولات خود و اضافه کردن این دو مقطع کلیدی در کنار ریل‌ها و میلگردهای انحصاری، نه تنها وابستگی استراتژیک خود را به خارج قطع کرده، بلکه جایگاه خود را به عنوان تأمین‌کننده اصلی زیرساخت‌های حیاتی کشور تثبیت نموده است. این موفقیت، زنگ آغاز «دوران اوج مجدد» این صنعت مادر ایران است که نشان می‌دهد با مدیریت صحیح و اتکا به نیروی انسانی متخصص، هیچ مانع فنی یا اقتصادی دور از دسترس نخواهد بود.