بی ثباتی مدیریت؛
ترمز توسعه در شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان

بی ثباتی مدیریتی در بالاترین سطح شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان، سایه ابهام را بر سر شرکت های دانش بنیان مستقر گسترانیده است.
شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان به عنوان نخستین و بزرگ‌ترین مرکز رشد و پارک فناوری در ایران، نقشی بی بدیل در زیست‌بوم اقتصاد نوآور کشور ایفا می‌کند.
این مجموعه که باید لنگرگاهِ آرامِ توسعه فناوری باشد، اکنون به واسطه شنیده‌ها و تحرکات اخیر پیرامون تغییرات مدیریتی، در وضعیت «تعلیق راهبردی» قرار گرفته است. رییس کمیسیون اقتصاد شورای اسلامی شهراصفهان در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار سرویس اقتصادی والی، فقدان چشم انداز پایدار مدیریتی را عامل اصلی فرسایش انگیزه سرمایه گذاران و دلسردی شرکت های مستقر دانسته و خواستار توقف بازی های سیاسی در این مرکز علمی شد.

خطر درکمین شرکت های دانش بنیان

مدیریت شهرک تخصصی است نه سیاسی
عباس حاج رسولیها، رییس کمیسیون اقتصادی شورای اسلامی شهر اصفهان در آغاز این گفتگو، ضمن ابراز نگرانی از پیامدهای تداوم این وضعیت بیان داشت: «مدیریت در چنین مجموعه‌ای یک امر تخصصی و زمان‌بر است؛ نه یک جایگاه سیاسی که بتوان با تغییر دولت‌ها و جریان‌های مدیریتی به آن نگاهی گذرا داشت. هرگونه تزلزل در مدیریت این شهرک، پیامی ناخوشایند به تمامِ شبکه نوآوری، از استارتاپ‌های نوپا تا صنایع بزرگ متصل به شهرک، مخابره می‌کند.»
بی ثباتی مدیریتی یعنی ترمز توسعه
بنا به تحلیل حاج رسولی ها، اصلی‌ترین چالش این وضعیت، «وقفه در فرآیند تجاری‌سازی» است. وی می‌گوید: «یک مدیر جدید برای شناخت دقیقِ پیچیدگی‌های تعامل میان بخش خصوصی، دانشگاه و نهادهای حاکمیتی نیاز به زمان دارد. در دنیای فناوری، اتلاف حتی شش ماه زمان برای کسب این شناخت، به معنای از دست دادن بازارهای هدف و فرصت‌های جذب سرمایه است.
در حقیقت، بی ثباتی مدیریتی یعنی «ترمز توسعه»؛ چرا که مدیرِ در آستانه تغییر، انگیزه و قدرت کافی برای امضای قراردادهای بلندمدت و استراتژیک را از دست می‌دهد.»
هدررفتِ سرمایه انسانی و مالی شهر اصفهان
این عضو شورا با نقدِ سلیقه‌محوری در مدیریت نهادهای دانشی، اضافه می‌کند: «وقتی ثباتِ برنامه‌محور وجود نداشته باشد، هر مدیر جدید به محض استقرار، اولویت‌های مدیر قبلی را به حاشیه می‌راند. این فرآیند باعث می‌شود که منابعِ محدودِ مالی به جای تزریق به بدنه دانش‌بنیان، صرف تغییرات ساختاریِ بیهوده و بازنگری‌های تکراری شود. این یعنی هدررفتِ سرمایه انسانی و مالی شهر اصفهان.»
اعتمادی که به‌راحتی بازنمی‌گردد
یکی از مهم‌ترین محورهای این گفتگو، نقش شهرک در ایجاد اعتماد میان صنعت و دانشگاه بود.
رییس کمیسیون اقتصادی شورای شهر اصفهان در این باره هشدار داد: «صنعتگران اصفهانی زمانی با شرکت‌های مستقر در شهرک قرارداد می‌بندند که از تداوم حمایتِ حاکمیتیِ پارک اطمینان داشته باشند. وقتی ثبات مدیریتی نباشد، سرمایه‌گذارِ خطرپذیر احساس ناامنی می‌کند. ما با بازی با مهره‌های مدیریتی، بزرگ‌ترین دارایی شهرک یعنی «سرمایه اعتماد» را به حراج می‌گذاریم.»
مطالبه صریح؛ پایان بازی‌های سیاسی
در پایان این گفتگو، عباس حاج رسولی ها با لحنی صریح خواستار اصلاح نگاه به مدیریت شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان شد: «اصفهانِ صنعتی و علمی، ظرفیتِ اتلافِ وقت در بازی‌های سیاسی را ندارد. از نهادهای بالادستی انتظار داریم که شهرک علمی تحقیقاتی را به عنوان یک منطقه «امنِ مدیریتی» تلقی کنند.
این عضو باسابقه شورای شهر اصفهان؛ثبات مدیریت در این مجموعه، رایک ضرورتِ حیاتی برای بقای شرکت‌های دانش‌بنیان و تداومِ رشدِ اقتصادی شهر دانسته و افزود: مدیریت علمی، نیاز به ثبات و نقشه راهِ بلندمدت دارد، نه تغییراتِ لحظه‌ای که جز فرسایش نخبگان و خروجِ استعدادها، خروجی دیگری نخواهد داشت.»
این گزارش نشان می‌دهد که در فضای رقابتیِ امروز، شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان بیش از هر زمان دیگری به آرامش مدیریتی نیاز دارد تا بتواند از چالش‌های پیشِ رو عبور کرده و همچنان پیشرانِ توسعه اقتصاد دانش‌بنیان در مرکز ایران باقی بماند.